Blogmotivatie XnMe

In het eerste kwartaal van 2008 heeft de Heer ons geloof meer en meer teruggebracht tot de essentie van wat het moet zijn. Namelijk Christus en Zijn leven zichtbaar in ons.
Dit is de 'goede strijd' die we nu strijden en waarvoor ik bid, die standvastig te blijven strijden.

Naast mijn eerste en engelstalige blog http://image-of-christ.blogspot.com/ besloot ik in Februari 2009 tevens een nederlandstalige site omtrent dit onderwerp te starten, ter vertaling van de engelstalige stukken in het nederlands, voor nederlands publiek.
Blogs door mijzelf geschreven dragen de blogpseudoniem XnMe.

Tuesday, 14 April 2009

Zelfmoord versus Paasboodschap

Door XnMe
--------------------------------------------

Sorry! Nogmaals een blog met de het afschuwelijke woord 'zelfmoord' in de titel. Nee, ik ben niet depressief of pessimistisch. Ik heb evenmin een ongezonde interesse ontwikkeld voor het onderwerp. Ik heb simpelweg een vervolg gedachte omtrent het onderwerp van de vorige blog, genaamd 'heilige zelfmoord'.

Verdraaide waarheid
Tussentijds ben ik me gaan realizeren dat de twee taktieken van de duivel het omdraaien of verdraaien betreft van de waarheid. Zelfs omtrent het onderwerp zelfmoord valt dit te observeren.
Waar Christus ons verteld te sterven aan alle zaken maar NIET onze lichamen daarbij aan te raken, ons physieke leven, daar maakt Satan velen wijs te sterven voor iedereen om ons heen door onszelf te doden, ons physieke leven. De Geest van Christus overtuigd ons van zonde, gerechtigheid en oordeel, maar zal ons altijd een uitweg erbij laten zien die bestaat via Hemzelf. De duivel daarentegen kan ons eveneens overtuigen van zonde, of ons een algemeen besef van falen aanpraten, maar zal ons tot wanhoop brengen, zonder uitweg dan behalve het compleet ontsnappen aan ons fysieke leven. Wanhoop! Verwarring! Onvermogen om helder en objectief na te denken! Gevoelens die redenering overtreffen.
Maar dit karakteriseert niet de Geest van Christus. Hij zal nooit van ons vragen onszelf te doden, of ermee instemmen dat we dat doen. Hooguit dat hij het erop aan kan laten komen dat we ons leven verliezen omdat we volgers van Hem zijn. Maar dat is dan geen zelfmoord. Dat is meer van Hem houden dan van het leven zelf. Dat is klaar zijn om dit leven op te geven wanneer we de keus moeten maken tussen verraad en het winnen van enkele extra jaren van leven hier op aard.

Zaak van leven op dood.
De duivel, zelfs na duizenden jaren sinds het paradijs, verdraaid nog steeds de waarheid aan andere 'Eva's' op deze aarde en proberen mensen ten prooi te laten vallen aan zijn redeneringen. Hij gaat nog steeds rond als een brullende leeuw, zoekende wie Hij zal verslinden. Hij gebruikt intimidatie en angst. Het is een zaak van leven op dood, of we aan onszelf sterven - d.w.z. onze ego, wensen, verlangens, aspiraties, ...etc...- of dat we onszelf doden - d.w.z. een eind maken aan ons fysieke leven, uiterlijke omhulsing van ons ego, wensen, verlangens, aspiraties...etc...
Met het vernietigen van je fysieke lichaam win je geen eeuwige rust van al je mentale martelingen, maar verlies je slechts de toegang to het echte LEVEN. Met het sterven aan jezelf en het toestaan van Christus om het recht op je lichaam, je ego, je falen, je wensen en verlangens etc... over te nemen, zul je eeuwige rust en LEVEN vinden.
Het was tenslotte Christus Zelf die zei: "Ik ben de Weg, de Waarheid en HET LEVEN."
Als Hij het LEVEN is, en DAT leven kan JOUW miserabele leventje overnemen, dan zullen we Christus Zelf weer deze aarbodem zien bewandelen in jouw lichaam, door Zijn Geest. Zijn werk zal dan doorgang vinden en bewijs zal worden gezien dat Hij inderdaad NIET DOOD GEBLEVEN IS IN EEN GRAF. HIJ LEEFT!

De ware Paasboodschap
De ware Paasboodschap is voor jou het levende bewijs te worden dat hij NIET dood gebleven is! Dat alleen jijzelf dood bent ... aan jezelf. En dat is hoe je het LEVEN wint. Het is zoals de graankorrel die in de grond zijn leven verliest, maar eigenlijk een veel groter leven wint dan het als graankorrel ooit zou hebben kunnen hebben.
Vernietig je lichaam niet. Vernietig niet de graankorrel, maar laat het begraven worden in de grond van het Kruis van Christus, en zie hoe je dat op wonderlijke wijze een leven brengt die je je ervoor niet kon voorstellen, tot de glorie en tot getuigenis van HEM OPGESTAAN UIT DE DOOD EN LEVEND IN JOU.

- Een waarlijk gelukkig Paasfeest gewenst -

Monday, 6 April 2009

Heilige zelfmoord

Door XnME
--------------------------------------------------------
Het bijbelboek Romeinen heeft me laten zien dat ik een levende tegenstelling was. Ik kon met mijn hele hart ‘ja’ en ‘amen’ zeggen tegen de vermelde bijbelse waarheden die ik daar vond, maar constateerde dat deze niet waar waren in mijn leven. En dat begon me nu dwars te zitten.

Wetend dat God’s Woord Waarheid is, en niet de overdreven waarheid, moest ik concluderen dat het probleem bij mij lag. En op de huisgroep ontmoeting van 26 februari 2008, na wanhopig zoeken naar datgene wat mij verhinderde de geschreven Waarheid te doen verenigen met mijn dagelijks leven, stortte ik mijn hart hierover uit. We baden met elkaar en terwijl Dani diezelfde avond enkele lui met de auto naar huis bracht geloof ik dat de Heer me al begon te antwoorden. Ik had enkele artikelen van het internet gedownload diezelfde dag, maar was er nog niet aan toe gekomen die te lezen. Het waren stukken geschreven door Charles Finney die over een hernieuwde gehoorzaamheid aan God gingen, en over het gebeuren dat opwekking wordt genoemd. En terwijl ik zijn verwijzing naar Hosea 10:12 begon te lezen, en het hele bijbehorende hoofdstuk, spoorde iets binnen in mij me aan om te blijven lezen wat Charles Finney hierover uitlegde over het omploegen van de grond van je hart.
Terwijl ik las begon ik te bidden voor de gesteldheid van mijn hart en mijn status voor God, en wilde ik dat Hij me mijn onbeleden zonden liet zien. Zonden die ik wellicht vergeten was en waarvoor ik geen berouw had gehad en vergiffenis gevraagd had, en die wellicht de struikelblokken waren geworden om gerechtvaardigd verklaard voor Hem te staan. Terwijl Charles Finney erop wees dat het belangrijk was niet alleen aan God vergeving te vragen maar ook aan de mensen die ik direct of indirect door mijn zonden pijn had gedaan, werd ik ervan overtuigd dat ik aan bepaalde mensen persoonlijk vergeving moest vragen. Er kwam zoveel meer ruimte om te ‘ademen’ vrij binnen in me, nadien. Ik voelde me ‘lichter’ en gelukkiger. Maar ik ervoer dat ik nog steeds datgene miste wat me ervan weerhouden zou de beleden zonden opnieuw te doen. Ik bad to de Heer om me te laten zien wat de essentie van dit problem was.

Toen de bijbelstudie over Romeinen hoofdstuk 5 begon, was ik geboeid geraakt door het eerste vers dat meldde: “dat we nu gerechtvaardigd zijn door geloof en vrede hebben met God door Jezus Christus.” Mede omdat de bijbelleraar had uitgelegd dat we in deze staat van rechtvaardiging moesten blijven door continu, en zo gauw mogelijk onze zonden te blijven belijden.

Ik dacht altijd dat ik geen pogingen vanuit mezelf moest ondernemen omdat het dan vleselijke pogingen zouden zijn. En het is waar dat wanneer het op het berouw hebben van zonde aankomt, en het belijden ervan, en dan het beloven aan God dat ik het anders zal doen de volgende keer, dat Hij weet dat ik dat ook echt MEEN. Maar Hij weet nog veel beter dat ik dat niet anders KAN doen de volgende keer. (Romeinen 7:18-25.)

En dan Romeinen 8:1 – Er is geen veroordeling voor degene die in Christus Jezus is en niet meer naar het vlees wandelt maar naar de Geest. Welnu, ik wist dat zodra ik recht sta tegenover God ik tevens verborgen ben in Christus. Maar hoe wandel ik nu naar de Geest terwijl verborgen in Christus? Romeinen 8:7 – de gesteldheid van het vlees is vijandig tegenover God en ONDERWERPT zich niet aan God’s wet. Want dat KAN he took niet.
Romeinen 8:13-14 – Maar als je door de kracht van God’s Geest je dagelijks de kwade werken, aangespoort door het lichaam, doodt, zal je echt eeuwig leven.

Op dit moment werd het me duidelijk dat er een tijd is in ieders leven, waar God van ons een eigen actie verwacht. De enige actie die nodig is van mijn kant, is de actie die God niet voor mij doet. En dat is na berouw en vergeving ontvangen, het sterven aan mezelf.
Romeinen 6:14-16 – Want de zonde zal niet langer over jou heersen, omdat je nu niet meer onder de wet bent (zoals slaven), maar onder genade (zoals mensen die zich onderworpen hebben aan God’s genade) Wat zullen we dan concluderen? Zullen we blijven zondigen omdat we niet meer onder de wet leven maar onder de genade? Zeer zeker NIET! En dan kwam hier de ‘klik’ voor mij in vers 16: Weet je dan niet dat je een slaaf bent van degene aan wie je steeds toegeeft, die je telkens gehoorzaamt? Of dat nu is in zonde, die tot de Dood leidt, of in gehoorzaamheid die tot Rechtvaardiging leidt.
Nu werd het me duidelijk dat hoewel ik vrij was van zonde, ik niet vrij meer was om eigen meester te zijn. Er zijn maar twee Meesters in dit heelal. Ik ben geboren in het vlees, een slaaf aan de ene, en heb de mogelijkheid gekregen om de slaaf van Christus te worden. Hij heeft namelijk voor mij de meest kostbare prijs betaald op Golgotha. Een slaaf kan zichzelf niet vrijkopen omdat een slaaf geen financiele middelen daartoe heeft. Alleen een andere koper kan de slaaf bevrijden van zijn originele meester, als hij de juiste prijs aanbiedt. En Christus heeft die prijs voor mij betaald, maar laat me de vrije keus of ik nog steeds slaaf wil zijn van Satan, de oude meester, of van Hem. En DAT is de ENIGE keus die ik ooit zal hebben. Kiezen tussen deze twee meesters. Ik zal nooit kunnen leven als zijnde bevrijd van de ene meester en in staat de andere meester ongehoorzaam te zijn, alsof ik de tweede meester niets verschuldigd ben voor het vrijkopen van mij. De enige erkenning die goed genoeg is voor Hem, van mijn kant, is dat ik erken dat ik Hem mijn leven verschuldigd ben. Mijn fout, voor het continu terugvallen in mijn zonden en zwakheden was dat ik, hoewel ik wist dat ik Christus nodig had om me te bevrijden van de zonde, ik nooit had erkend dat ik mijn leven aan Hem verschuldigd was. En wat Christus van me vroeg was dat ik zou accepteren geen recht op een eigen leven te hebben.

En nu komen we tot de term ‘Heilige zelfmoord’. Ik moet mezelf als dood beschouwen, afgezien van het feit dat ik lichamelijk nog doorleef. Wanneer ik dit doe, zal Hij mijn lichaam opvullen met Zijn aanwezigheid en het gebruiken voor Zijn doel en glorie. Het zoals Hij ervoor RECHT had de meester te zijn over mijn lichaam, werd hij nu meester over mijn lichaam als FEIT. En dan niet alleen van mijn lichaam als iets fysieks, maar alles wat erbij hoort. Mijn gedachten, reacties, gevoelens, wensen en verlangens. Ik heb de oude meester verlaten en ben de nieuwe meester gaan dienen. Het is waar dat ik dagelijks mezelf aan Christus moet onderwerpen, en dagelijks mijn kruis op moet nemen, maar het is niet meer iets ongrijpbaars voor me. Het is niet meer slechts een mooi concept of standard waar niet aan kan worden voldaan. Je weet wel, zo’n soort idealistische praat van Paulus die meer poetisch doet voorkomen dan realistisch. Dit is de wet van de Geest en daarom heeft Jezus me Zijn Geest nagelaten. Zodat ik in staat ben berouw te hebben, te geloven en te sterven aan mezelf, en Hij in staat is het ‘overwinningleven’ door mij heen t eleven. En dat ik op die manier een geode dienstknecht wordt van Hem, mijn Meester.
Galaten 2:20 - “Ik ben met Christus gekruisigd. Het is niet meer IK die leeft, maar Christus IN mij. En het leven die ik nu nog in mijn lichaam leef, leef ik door geloof in de Zoon van God, die van me hield en Zichzelf voor mij opgaf.”
Johannes 12:24 – “Tenzij de graankorrel in de aarde valt en sterft, blijft het slechts een graankorrel. Het zal nooit meer worden dan dat, maar leeft op zichzelf. Maar als het sterft, brengt het veel vrucht voort, en geeft het een rijke oogst.”
Mattheus 10:39 – Wie zijn leven zal vinden (vasthouden aan zichzelf), zal het verliezen (het Leven van Christus in je). En een ieder die zijn leven verliest om Mijn wil (het opgeven van zichzelf), zal het vinden. (het Leven van Christus in je).

Onze Vader, die in de hemelen zijt
Uw Naam worde geheiligd
Uw Koninkrijk kome
Uw wil geschiede
In de Hemel alzo ook in MIJ.

Wednesday, 1 April 2009

Besnijdenis van het hart

Door XnME
------------------------------------------------------------

Ik wil graag met je een gedachte delen omtrent een onderwerp dat ik onlangs op een diepe manier ben gaan begrijpen en van grote betekenis voor me geworden is. Het teken van de besnijdenis. Het teken dat God aan Abraham gaf als zijnde de enige voorwaarde voor de Joden om het verbond dat God met Abraham en zijn nakomelingen had opgericht, te doen binnentreden. Dit ritueel te begrijpen, het teken van God Zelf, zal je doen begrijpen dat alle woorden door God gesproken en alle tekenen door Hem gebruikt vol betekenis zijn en niet in het wilde weg gegeven zijn. God verspilt Zijn tijd niet, woorden en rituelen zijn niet omwille van henzelf door Hem ingesteld.

Laat ons eerst eens bekijken wat het ritueel van de besnijdenis eigenlijk inhield. Bij elk baby-jongetje diende op de achtste dag de voorhuid van de penis te worden verwijderd. Dit was natuurlijk een pijnlijk ingreep voor het acht dagen oude jongetje. De afgesneden voorhuid werd vervolgens begraven in de grond. Het werd niet in de vuilnis gegooid of verbrand. De kleine jongen had nu een geslachtsorgaan die veel meer onderhevig was geworden aan infecties, en veel gevoeliger was geworden dan ervoor.

Waarom koos God exact dit ritueel als maatstaf voor het Joodse volk om Zijn verbond met hen te kunnen binnen treden? Nou, één ding is zeker. Het was niet willekeurig dat God een stuk huid eiste in plaats van een stuk haar. En het was ook niet willekeurig dat dat dat stuk huid van de penis moest komen in plaats van een oorlel. Het was niet willekeurig dat ze het stuk voorhuid daarna moesten begraven i.p.v. verbranden of in de vuilnis gooien.

Het hebreeuwse woord voor besnijdenis betekent “afscheiden’. Het is niet hetzelfde woord als voor het snijden van een stuk vlees, een stuk touw, of enig ander soort van snijden. Het woord voor besnijdenis is hetzelfde als het woord dat gebruikt wordt in de context van iets dat afgescheiden wordt van God. Afgescheiden van Zijn tegenwoordigheid.
Verder kent het woord ‘vlees’ zowel een letterlijke als een geestelijke betekenis.
De letterlijke betekenis mag duidelijk genoeg zijn. De geestelijke betekenis is vlees als representatie van onze eigen wil, gedachten en verlangens. Vleselijk gedrag wordt ook wel carnaal gedrag genoemd. Hierin schuilt het latijnse woord voor vlees; carne.

De bijbel zegt dat geen vlees zich kan roemen in God’s aanwezigheid. Vlees is gedoemd tot eeuwig verderf door de ‘val’ van het vlees in de Hof van Eden.
Vlees (onze lichamen) sterft uiteindelijk en duurt niet eeuwig voort. De kinderen van God ontvangen een nieuw lichaam nadat het oude gestorven is. Net zoals Jezus een nieuw en, zoals de bijbel het noemt, verheerlijkt lichaam ontving na zijn sterven waarmee Hij opstond uit de dood. Jezus is niet naar deze aarde gekomen om onze lichamen te redden, maar onze zielen. Vlees, zoals ik al zei, was veroordeeld tot eeuwig verderf en Jezus heft dat nooit geprobeerd om dat teniet te doen. Vandaar dat het physieke lichaam van Jezus van Nazareth zelf, ook niet de dood - God’s veroordeling op ons lichaam - kon ontsnappen. Maar met een geestelijk lichaam stond Jezus de Christus op uit de dood en zit nu aan de rechterhand van de Vader. Hij leeft! Hetzelfde is van toepassing op ons vlees als lichaam. Het is veroordeeld sinds de zondeval.

Het is rebellie tegen God dat ons in feite van Zijn aanwezigheid scheidt. En dat scheiden, of afgescheiden zijn, vormt het eerste deel in het begrijpen van de besnijdenis. Het ‘vlees’ van de voorhuid werd ‘afgescheiden’ en begraven in de grond. Hierin liet Jahweh het Joodse volk Zijn voornemen zien met hen. Dat zij hun vlees (geestelijk) zouden gaan erkennen als iets dat hen van Jahweh, de Enige Ware God, scheidt. En dat ze, teneinde weer in Zijn aanwezigheid te kunnen verschijnen, hun ‘vlees’ zelf moesten afscheiden en het voor dood moesten houden; het moesten begraven.

De God Jahweh had een verbond gemaakt met Abraham en had al zijn deel van de plichten die het verbond inhieldt op Zich genomen. Hij liep Zelf tussen de twee helften van het offer door. Een keer voor Hemzelf en één keer voor Abraham. Dit, om Abraham te laten weten dat het opofferende gedeelte van de rechtvaardiging alleen door God Zelf gedaan kon worden. Maar hier, met de besnijdenis, vraagt God van het Joodse volk nu op hun beurt iets van hun bloed te laten vloeien en iets van hun “vlees” af te scheiden, wat gepaard gaat met enige pijn, teneinde het verbond met Jahweh binnen te treden en hun zielen te redden.

Het lijkt zo onbelangrijk om een paar centimeters vel af te snijden op een plaats waar toch niemand anders het doorgaans opmerkt. Maar indien iemand NIET besneden werd, was die persoon NIET het verbond binnen getreden, en zou daarom COMPLEET, dus met zijn hele wezen van God worden afgescheiden. Ik herhaal dat vlees (lichaam) verdoemd is vanaf de zondeval, tot eeuwige afscheiding van God.

Onszelf van ‘vlees’ ontdoen is pijnlijk en onplezierig. Maar teneinde onze zielen te redden hebben we geen keuze dan slechts het laten doorgaan van het proces. En achteraf, wanneer de eerste pijnen verdwenen zijn, zullen we bemerken, net als de hebreeuwse jongetjes, dat we zoveel meer gevoelig geworden zijn dan ervoor. We herkennen veel eerder vleselijk handelen en vleselijke motieven. Maar onze geestelijke gezondheid is tevens ook erg gevoelig geworden. Zoals infecties de kleine jongen’s penis veel makkelijker kunnen binnendringen na de besnijdenis, zo infecteert nu ook vleselijk handelen en denken ons geestelijk leven veel eerder. Omdat nu ook kleine, anders niet opgemerkte vleselijkheden ons geweten gaan aanklagen.

We zullen ook gevoeliger worden voor God’s Geest en het Leven dat Jezus door ons heen wil leven. Hier is waar we op moeten letten: Vlees is datgene wat we voor Hem doen. Geest is datgene wat Hij door ons heen doet!
Ons vlees afscheiden en begraven is iets dat van binnen gebeurt en daarom zien we het vaak als iets onbelangrijks. We werken liever aan iets dat ook anderen kunnen zien. Maar indien we ons vlees niet van ons afscheiden en als dood beschouwen, en de bijbehordende pijnen doorstaan, zijn we niet in het verbond met God binnengetreden, en alles wat dan deel van ons uitmaakt zoals wil, denken en verlangens, daden en woorden, zal als ‘vlees’ worden beschouwd en verdoemd worden tot eeuwige afscheiding van God.

Dan wil ik tenslotte nog opmerken dat dit hele ritueel gedaan werd aan het reproductieorgaan van de man. Voor God is dit ook niet onbelangrijk. God verlangt geen reproductie of terwijl daden in het vlees, maar alleen door de Geest. Zoals vleselijkheid in ons leven veroordeling brengt, zo wordt ook alles wat vanuit het vlees is gedaan veroordeeld. Vlees kan niet in God’s aanwezigheid verschijnen. Wanneer we niet de pijn van de besnijdenis van het hart voelen, dan kan niets wat we voor Hem doen Hem behagen. Niets van wat we doen kan dan voor eeuwig blijven bestaan. Het zijn niet de daden die bepalen of iets vleselijk is of geestelijk, het is het feit of deze daden al dan niet vanuit een besneden of onbesneden hart gedaan.